Aan tafel met God

Misschien mis ik dat nu nog het meest: de tijd samen met vrienden. Het is bij ons niet ongewoon om regelmatig met onze vrienden te genieten van goede gesprekken en goede wijn terwijl de kinderen spelen. Een heilige chaos.

Het is ook bijzonder om te zien hoe we in deze periode, waarin we gedwongen zijn om contact met elkaar te vermijden, elkaar gaan missen. En hoe er fantastische initiatieven ontstaan waarmee we elkaar helpen en liefhebben. Misschien zijn dat de werkelijke momenten waarop we Jezus ontmoeten; in het liefhebben van anderen.

Dit gedeelte is een klein onderdeel van het laatste avondmaal van Jezus met zijn leerlingen, vlak voordat Hij gevangen wordt genomen. Het is zijn afscheidsrede: ‘Onthoud dit, het is belangrijk. Dit mag je niet vergeten. Hier draait het om!’ Wat een onbegrijpelijk en beladen moment moet dit voor de leerlingen zijn geweest, die zo dicht bij Jezus stonden.

Jezus staat op het punt om de wet te vervullen. Om een einde te brengen aan de straf op de zonde. Hij wordt zelf de straf. Hij doorbreekt de afstand die is ontstaan tussen God en de mens. Hij noemt ons geen slaven meer, maar vrienden. God werd zelf slaaf.  Zijn reactie op een gebroken wereld is redding, vriendschap en bewogenheid voor de mensen. Laten we dat nooit vergeten.

Ik zie voor me hoe Jezus jou en mij uitnodigt aan die tafel. Als vrienden. Hoe we vrij kunnen genieten van zijn vriendschap nu het offer is gebracht. Hoe wij opgenomen zijn in het gezin van God, als zijn kinderen.

Jezus zegt: ‘Ga! Ik heb jullie uitgekozen om mijn werk op aarde te doen. Om vrucht te dragen. Jullie zijn mijn vrienden. Ik sta jullie bij. Blijf in mijn liefde, heel dicht bij mijn hart en heb lief zoals Ik jullie heb lief gehad.’

Ik geloof dat jij hier bent op deze aarde, op dit moment, in deze tijd, met een reden. Dat God je heeft uitgekozen om in vriendschap met Hem te leven naar zijn wil.
Elk moment telt.