Bijbel in Gewone Taal (BGT)
1

Het eerste lied

Jeruzalem is verlaten

11Ach, wat is Jeruzalem leeg geworden,

de stad die vroeger zo veel inwoners had!

De stad die ooit zo beroemd was, is verlaten.

Vroeger was Jeruzalem een machtige stad,

maar nu heersen er andere volken.

2Het is er somber en treurig, er komt niemand meer.

Vroeger hield iedereen van Jeruzalem,

maar nu heeft de stad alleen nog maar vijanden.

Niemand heeft medelijden.

3Jeruzalem werd aangevallen, de stad was in nood.

De inwoners zijn meegenomen, weg uit Juda.

Ze zijn in verre landen, en vinden nergens rust.

Overal worden ze aangevallen, ze kunnen nergens heen.

4De wegen naar Jeruzalem zijn leeg en verlaten,

in de stad zelf is ook niets meer te doen.

Niemand gaat meer naar de tempel om feest te vieren.

De priesters huilen en klagen,

de vrouwen in de tempel zijn verdrietig.

Er is geen vreugde meer in de stad.

5De vijanden voelen zich sterk.

Ze hebben Jeruzalem veroverd en de inwoners gevangengenomen.

De inwoners hebben veel kwaad gedaan

De Heer heeft Jeruzalem aan de vijanden gegeven,

omdat de inwoners veel kwaad hebben gedaan.

6De stad was zo mooi, maar al haar schoonheid is verdwenen.

De leiders van Jeruzalem zijn hun macht kwijtgeraakt.

Ze zijn gevlucht voor de vijand, zoals herten vluchten voor de jager.

7Jeruzalem was een mooie stad vol rijkdom,

dat zullen de inwoners nooit vergeten!

Maar nu is het er leeg en verlaten.

De inwoners werden gevangengenomen,

en er was niemand die hen hielp.

De vijanden lachten toen de stad werd verwoest!

8De inwoners hebben veel slechte dingen gedaan,

en nu lacht iedereen hen uit.

Iedereen die vroeger graag in Jeruzalem kwam,

wil daar nu niet meer naartoe.

Want er is niets moois meer te zien, de stad is leeggeroofd.

De mensen schamen zich om wat er gebeurd is.

9De inwoners van Jeruzalem deden veel kwaad,

maar ze dachten niet na over de verschrikkelijke gevolgen.

Nu is de stad verwoest en vernietigd, en er is niemand die komt troosten.

De inwoners smeekten de Heer om hulp, want de vijanden waren te sterk.

10De vijanden hebben alle schatten geroofd.

Ze zijn zelfs de tempel in gegaan,

de heilige tempel waar ze niet mochten komen.

11De inwoners die nog leven, zoeken wanhopig naar eten.

Alles wat ze hebben, ruilen ze voor een beetje voedsel.

Ze smeken de Heer om hulp, want ze worden vernederd.

De inwoners zijn zwaar gestraft

12De inwoners van Jeruzalem roepen tegen iedereen die voorbijkomt:

‘Merken jullie niets? Zien jullie onze ellende niet?

Nog nooit heeft iemand het zo zwaar gehad als wij!

We zijn gestraft door de Heer, hij is woedend.

13Hij stuurde een groot leger op ons af,

we konden niet meer vluchten.

Hij liet ons allemaal gevangennemen.

Hij heeft ons leven verwoest, we zijn eenzaam en ziek.

14De Heer telde al onze fouten bij elkaar op.

Hij heeft ons zwaar gestraft, al onze kracht zijn we kwijt.

Hij liet de vijanden winnen, niemand kon ons helpen.

15Onze machtige leiders heeft hij verjaagd,

onze sterke soldaten liet hij doden.

De stad werd verwoest, er bleef niets meer van over.

16Veel inwoners zijn gedood, want de vijanden waren te sterk.

We huilen, ons gezicht is nat van tranen,

want de Heer die ons kan helpen, is oneindig ver weg.

17We smeken om hulp, maar er is niemand die ons troost.

De Heer liet de stad omsingelen door onze vijanden.

Ze vielen ons aan, ze haatten ons.

18Maar de Heer strafte ons met een goede reden,

want we hadden ons tegen hem verzet.

Mensen, luister nu naar ons! Zie onze ellende!

Velen van ons zijn verjaagd naar verre landen.

19Onze priesters en onze leiders zijn gestorven,

ze vonden nergens voedsel om in leven te blijven.

We vroegen al onze vrienden om hulp, maar zij lieten ons in de steek.’

De inwoners vragen de Heer om hulp

20Heer, zie ons, we zijn in nood, we hebben geen kracht meer.

We voelen ons ellendig, want we zijn tegen u in opstand gekomen.

Velen van ons zijn gedood door de vijanden,

anderen zijn gestorven door verschrikkelijke ziektes.

21Heer, hoor toch hoe we klagen, er is niemand die ons troost!

Alle vijanden lachen ons uit, ze lachen om wat u met ons doet.

Wat er nu met ons gebeurt, hebt u al lang geleden gezegd.

Heer, doe toch met onze vijanden hetzelfde als met ons.

22Kijk naar alle slechte dingen die zij gedaan hebben,

en straf hen daar hard voor.

Heer, we roepen naar u, want we zijn ziek van verdriet.

2

Het tweede lied

De Heer is woedend

21Ach, wat is de Heer woedend op zijn volk!

Daarom is het nu donker in Jeruzalem.

Jeruzalem was ooit de mooiste stad van Israël,

maar de Heer heeft de stad volledig vernietigd.

Zelfs zijn eigen tempel heeft hij niet gered,

zo woedend was hij!

2De Heer heeft alle dorpen en steden in Juda verwoest,

hij had geen medelijden, hij ging verschrikkelijk tekeer.

Hij heeft de koning en de leiders vernederd.

3De Heer maakte een einde aan Israëls macht.

Hij beschermde zijn volk niet meer tegen de vijanden.

Hij vernietigde zijn eigen volk, als een vuur dat alles verwoest.

Zo woedend was hij!

4De Heer viel de stad aan, als een vijand!

Alle jonge, sterke inwoners doodde hij.

Alle huizen vernietigde hij, als een vuur dat alles verwoest.

5De Heer was de vijand, hij vernietigde alles.

De paleizen liggen in puin, de stadsmuren zijn kapot.

In de hele stad wordt gehuild en geklaagd.

De Heer heeft Jeruzalem vernietigd

6De Heer heeft de tempel verwoest, zijn eigen huis.

Zo woedend was hij!

Er kan geen sabbat of feest meer gevierd worden,

de priesters en de koning kunnen er niets meer doen.

7De Heer heeft zijn altaar en zijn tempel verlaten.

Op die plaats klinkt nu het zingen van de vijanden,

zij hebben de stad in hun macht.

8De Heer had besloten om Jeruzalem te vernietigen,

niets en niemand kon hem tegenhouden.

De muren en torens van de stad werden verwoest,

er bleef niets meer van over.

9De poorten van de stad liggen in puin,

ze kunnen niet meer op slot.

De koning en de leiders zijn verjaagd,

priesters vertellen niet meer over Gods wetten,

profeten krijgen geen dromen meer van de Heer.

10De wijze mannen van Jeruzalem zwijgen,

ze zitten treurig op de grond.

Ze hebben rouwkleren aangedaan,

en zand over hun hoofd gegooid.

De vrouwen van Jeruzalem buigen hun hoofd en klagen.

De dichter heeft verdriet om de stad

11Inwoners van Jeruzalem, ik zag wat er met jullie gebeurde.

Daarom zijn mijn ogen rood van het huilen.

Ik ben in de war, ik voel me ellendig,

want jullie worden vernietigd!

Jullie kinderen liggen hulpeloos op straat,

12alsof het gewonde soldaten zijn.

Ze blijven hun moeder vragen om eten of drinken,

maar er is niemand die hen helpt.

Zo sterven ze langzaam van honger en dorst,

ze sterven langzaam in de armen van hun moeder.

13Inwoners van Jeruzalem, wat kan ik nog zeggen?

Waarmee kan ik jullie troosten? Hoe kan ik jullie helpen?

Jullie pijn is ongelofelijk groot,

maar er is niemand die jullie kan genezen.

14Jullie profeten hebben jullie bedrogen, hun woorden waren waardeloos.

Ze hebben jullie niet gewaarschuwd om beter te gaan leven.

15Nu lacht iedereen jullie uit, iedereen die jullie ziet.

Mensen schrikken als ze zien wat er gebeurd is.

Ze vinden het afschuwelijk, ze hebben medelijden met jullie.

Ze vragen: ‘Is dit die prachtige stad?

Is dit die stad waar het hele land trots op was?’

De Heer had geen medelijden

16Alle vijanden lachen als ze jullie zien,

ze beledigen jullie en zingen spotliedjes.

Ze zeggen: ‘Wij hebben Jeruzalem verwoest.

Eindelijk is het zover, naar deze dag hebben we verlangd!’

17De Heer heeft gedaan wat hij lang geleden gezegd heeft.

Hij heeft de stad laten verwoesten, zoals hij van plan was.

Hij had geen medelijden, hij liet de vijanden overwinnen,

hij zorgde ervoor dat ze sterker waren dan jullie.

18Inwoners van Jeruzalem, jullie schreeuwen het uit!

Laat je tranen maar stromen, dag en nacht,

laat ze stromen als een brede rivier.

19Blijf maar jammeren, blijf dag en nacht klagen.

Smeek de Heer om hulp, blijf tot hem bidden!

In elke straat sterven mensen van de honger.

Vraag aan de Heer of hij jullie laat leven.

De Heer heeft Jeruzalem gestraft

20Heer, kijk toch wat u met Jeruzalem doet!

Vrouwen eten hun eigen kinderen op,

priesters en profeten sterven in uw tempel.

21Overal op straat liggen mensen, jong en oud,

mannen en vrouwen die door u zijn gedood.

U had geen medelijden,

zo woedend was u!

22U riep alle vijanden van Jeruzalem bij elkaar, alsof er een feest was.

Maar u wilde de stad straffen.

Niemand kon ontsnappen, niemand bleef in leven.

Alle inwoners zijn door de vijanden gedood,

zo woedend was u!