Nieuwe Bijbelvertaling (NBV)
14

141Maar over Jakob zal de HEER zich ontfermen, weer wordt Israël uitverkoren. Hij zal hen in vrede laten wonen op hun eigen grond. Vreemdelingen zullen zich bij hen aansluiten en zich voegen bij het volk van Jakob. 2

14:2
Jes. 61:5
Want de andere volken zullen de Israëlieten halen en hen terugbrengen naar hun eigen land. Daarna zullen de Israëlieten die volken in bezit krijgen, als slaven en slavinnen, op het grondgebied van de HEER. Zij zullen gevangennemen wie hen gevangenhielden, en heersen over wie hen overmeesterd hadden.

3Dan, op die dag, zal de HEER jullie vrede geven en een eind maken aan jullie zwoegen, jullie ellende, jullie slavendienst. 4

14:4
Jer. 50:23
En jullie zullen het volgende spotlied op de koning van Babylonië aanheffen:

‘Het is gedaan met die slavendrijver,

gedaan met zijn dwingelandij.14:4 zijn dwingelandij – Volgens een Qumran-handschrift. Betekenis MT onzeker.

5De HEER heeft de stok van de goddelozen gebroken,

de scepter van de heersers,

6die de volken sloeg met woedende slagen, zonder eind,

die hen belaagde met zijn toorn, zonder maat.

7

14:7
Jer. 51:48
Op. 19:1-2
Overal op aarde is rust en vrede,

vrolijk gejubel weerklinkt.

8Op de Libanon heerst zelfs vreugde

onder de ceders en de cipressen:

“Nu jij geveld bent, komt niemand ons meer vellen.”

9

14:9
Ezech. 32:18-32
Het dodenrijk beneden is in rep en roer

om jou een ontvangst te bereiden:

het wekt de schimmen voor je op

van alle leiders van de aarde,

het laat de vorsten van vreemde volken

voor jou opstaan van hun troon.

10Hoor hoe zij je onthalen:

“Nu ben jij even zwak als wij,

je bent echt een van ons.

11Je pracht en praal, en de klank van je harpen,

ze worden dit dodenrijk binnengebracht.

Wormen zijn je bed, maden je deken.”

12O morgenster, zoon van de dageraad,

hoe diep ben je uit de hemel gevallen.

Overwinnaar van alle volken,

hoe smadelijk lig je daar geveld.

13

14:13-15
Mat. 11:23
Luc. 10:15
14:13
Ezech. 28:2
Je zei bij jezelf: Ik stijg op naar de hemel,

boven Gods sterren plaats ik mijn troon.

Ik zetel op de toppen van de Safon,

de berg waar de goden bijeenkomen.

14

14:14
Dan. 11:36
2 Tes. 2:4
Ik stijg op tot boven de wolken,

ik evenaar de Allerhoogste.

15Nee! Je daalt af in het dodenrijk,

in de allerdiepste put.

16Ze zien je, ze kijken naar je

en kijken nog eens goed naar je:

“Is dit de man die de aarde deed beven

en koninkrijken deed sidderen?

17Die het land tot verval bracht en steden verwoestte?

Die zijn gevangenen nooit liet gaan?”

18Andere koningen worden eervol begraven,

ieder in een eigen praalgraf.

19

14:19
Jer. 22:19
Maar jij bent, ver van je graf,

weggegooid als een afgekeurde twijg;

je ligt bedolven onder de lijken

van hen die door het zwaard zijn gedood,

die afgedaald zijn in de put en door stenen zijn bedekt;

je bent verschopt als een kadaver.

20Jij wordt niet bij vorsten te ruste gelegd,

want jij hebt je land verwoest en je volk vermoord.

Het nageslacht van een schurk als jij

zal voorgoed getekend zijn.’

21Leid zijn kinderen naar de slachtbank

om wat hun ouders hebben misdaan.

Nooit meer zullen zij de wereld veroveren,

noch de aarde bedekken met hun steden.

22Want ik zal me tegen hen keren

– spreekt de HEER van de hemelse machten –,

ik zal Babel geheel vernietigen,

uitroeien met wortel en tak – zo spreekt de HEER.

23Ik maak van Babel een groot moeras,

een verblijf van stekelvarkens.

Ik veeg het weg met een bezem van vernietiging

– spreekt de HEER van de hemelse machten.

Profetie over Assyrië en over de Filistijnen

24

14:24-27
Jes. 10:5-27
De HEER van de hemelse machten heeft gezworen:

‘Voorwaar, het zal gaan zoals ik heb bepaald,

het zal gebeuren zoals ik heb besloten.

25

14:25
Jes. 9:3
10:27
Nah. 3:18
Sef. 2:13-15
Ik breek de Assyrische heerschappij over mijn land,

ik verbrijzel Assyrië op mijn bergen.

Mijn volk wordt van zijn juk bevrijd,

zijn last wordt van hun schouders genomen.’

26Dit is het besluit dat gevallen is over heel de aarde.

Dit is de hand die opgeheven is tegen alle volken.

27Wanneer hij dit besloten heeft,

de HEER van de hemelse machten,

wie zal het dan verijdelen?

Wanneer hij zijn hand opheft,

wie zal hem tegenhouden?

28

14:28
2 Kon. 16:20
2 Kron. 28:27
Jes. 6:1
20:1
In het sterfjaar van koning Achaz werd dit aangekondigd:

29

14:29-31
Jer. 47:1-7
Ezech. 25:15-17
Joël 4:4-8
Amos 1:6-8
Sef. 2:4-7
Zach. 9:5-7
‘Juich niet te vroeg, Filistijnen,

nu de stok die jullie sloeg is gebroken.

Want de slang baart een adder

en die brengt een vliegensvlugge cobra voort.

30De kinderen van de armen zullen veilig leven,

de zwakken vlijen zich rustig neer,

maar jullie nazaten laat ik verhongeren

en wie er nog over is, wordt omgebracht.

31Weeklaag, poorten,

steden, schreeuw het uit,

beef van angst, Filistijnen.

Want uit het noorden nadert rook,

een leger in gesloten gelederen.

32Welk antwoord krijgen de gezanten van dat volk?

Dat de HEER Sion heeft gegrondvest

als een toevlucht voor de armen van zijn volk.’

15

De ondergang van Moab

151

15:1-16:14
Jes. 25:10-12
Jer. 48:1-47
Ezech. 25:8-11
Amos 2:1-3
Sef. 2:8-11
Profetie over Moab.

Verwoest is Ar-Moab, vernietigd in de nacht!

Verwoest is Kir-Moab, vernietigd in de nacht!

2Dibon trekt op naar de tempel

en heft op de offerhoogten een weeklacht aan,

Moab jammert over de Nebo en over Medeba.

Ieder hoofd is kaalgeschoren,

elke baard is afgeknipt.

3In de straten dragen allen een rouwkleed,

overal, op daken en pleinen, klinkt gejammer,

in tranen gaat men over straat.

4Chesbon en Elale schreeuwen het uit,

tot aan Jahas klinkt hun klagen.

De soldaten van Moab sidderen en beven,

ze zijn verlamd van angst.

5Mijn hart schreeuwt het uit om Moab.

Zijn vluchtelingen komen tot aan Soar, tot Eglat-Selisia.

Klacht op klacht klinkt op de weg omhoog naar Luchit,

hun gejammer stijgt op van de weg naar Choronaïm.

6Zelfs de beek van Nimrim wordt een dorre geul:

het gras verdort, het groen verdroogt,

niets wil er nog groeien.

7Wat men heeft kunnen behouden,

het weinige dat gespaard bleef,

wordt in veiligheid gebracht

over de Wadi van de wilgen.

8Hun weeklacht waart heel Moab rond:

‘Wee!’ klinkt het overal, van Eglaïm tot Beër-Elim.

9Het water van Dimon is rood van het bloed,

toch zal ik Dimons lot nog verzwaren:

een leeuw jaagt op de ontkomen Moabieten,

op alles wat er nog over is van hun land.

16

161Bied de koning van ons land een geschenk aan,

stuur hem een ram, door de woestijn,

vanuit Sela naar de Sion.

2Dan zullen de vrouwen van Moab vluchten

naar waar men de Arnon oversteekt,

opgejaagd als vogels, verdreven van hun nest.

3‘Neem een besluit! Grijp in!

Bescherm ons op het heetst van de dag

met de schaduw van uw nacht.

Verberg de vluchteling,

lever de ontheemde niet uit.

4Verleen Moabs vluchtelingen onderdak,

wees onze toevlucht tegen de verwoester.’

Is de verdrukking ten einde gekomen

en de verwoesting tot staan gebracht,

is de tiran uit dit land verdreven,

5

16:5
Jes. 9:5-6
11:1-5
32:1-2
dan wordt in Davids huis een troon geplaatst,

gegrondvest op liefde en trouw.

Daar zetelt een rechter die recht zoekt,

die ijvert voor gerechtigheid.

6Wij weten hoe hoogmoedig Moab is –

wat is het hooghartig.

Wij kennen zijn zelfgenoegzaamheid,

zijn eigendunk, zijn grenzeloze eigenwaan.

Maar Moabs grootspraak stoelt op niets.

7Daarom is Moab nu vol zelfbeklag,

zijn gejammer klinkt in het hele land.

Het treurt in grote verslagenheid

om de rozijnenkoeken van Kir-Chareset.

8De wijngaarden van Chesbon verkommeren,

de wijnstokken van Sibma kwijnen weg;

vreemde heersers hebben hun edele druiven vertrapt.

Ooit reikten hun ranken tot Jazer,

ze verdwaalden zelfs in de woestijn;

woekerend reikten de ranken tot voorbij de Dode Zee.

9Dus zal ik luid huilen om Jazer,

weeklagen om de wijnstokken van Sibma.

En jullie, Chesbon en Elale,

zal ik met mijn tranen doordrenken:

voorbij zijn de vreugdekreten

om je zomervruchten en je oogst.

10Dan zal de vreugdezang in de boomgaard verstommen,

in de wijngaard wordt niet meer gejubeld of gejuicht,

in de kuipen worden geen druiven meer getreden.

Ik maak een einde aan alle vreugdekreten.

11Als een lier klaagt mijn hart om Moab,

mijn binnenste weent om Kir-Cheres.

12Hoezeer Moab zich ook aftobt op zijn offerhoogten,

hoe vaak het ook bijeenkomt om te bidden bij het heiligdom –

het is alles tevergeefs.

13Zo heeft de HEER destijds over Moab gesproken, 14en nu spreekt hij als volgt: In drie jaar tijd, gerekend naar de jaren van een dagloner, zal Moab ontluisterd worden, al zijn machtsvertoon ten spijt. Wat ervan overblijft zal pover en onbeduidend zijn.